ឆន្ទៈមោះមុតនៃរូបកាយពិការក្នុងដំណើរផ្លាស់ប្តូរជីវិត និងអាជីពរបស់លោកគ្រូ រិន រឿ ក្រោមការគាំទ្រពីគម្រោង HCC

នៅក្នុងភូមិតាសែង ឃុំស្នួល ស្រុកក្រឡាញ់ ខេត្តសៀមរាប មានបុរសម្នាក់ដែលបានសម្រេចចិត្តយកចំណេះដឹងមកតបស្នងដល់ស្រុកកំណើត ទោះបីជាជោគវាសនាបានផ្តល់នូវឧបសគ្គរាងកាយដល់រូបលោកក៏ដោយ។ លោក រិន រឿ គឺជាគ្រូបង្រៀនជាប់កិច្ចសន្យានៅសាលាបឋមសិក្សាតាសែង ដែលបានកាន់ដីសបង្រៀនកុមារអស់រយៈពេល ៩ ឆ្នាំមកហើយ។ ជំងឺគ្រុនស្វិតដៃជើងបានឆក់យកសមត្ថភាពរាងកាយរបស់លោកតាំងពីអាយុ ២ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែវាមិនអាចបង្អាក់មហិច្ឆតាការចែករំលែកចំណេះដឹងរបស់លោកបានឡើយ។ លោកគ្រូ រឿ គឺជាគំរូភាពអត់ធ្មត់ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាអ្នកអប់រំម្នាក់ លោកធ្លាប់បានដើរក្នុងវិថីមួយដែលពោរពេញដោយភាពស្រពិចស្រពិល និងកង្វះបច្ចេកទេសបង្រៀនជាច្រើនឆ្នាំ។

មុនពេលការមកដល់គម្រោងកុមារកម្ពុជារីករាយ (HCC) របស់អង្គការ ខេប ការបង្រៀនរបស់លោកគ្រូ រឿ ហាក់ដូចជាការធ្វើដំណើរដោយគ្មានផែនទីសិក្សា។ លោកបង្រៀនតាមបែបការស្រមើស្រមៃ និងការចងចាំពីបុរាណ ដែលគ្រូគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ក្នុងថ្នាក់រៀន លោកគឺជាអ្នកអាន អ្នកពន្យល់ និងអ្នកបង្ហាញចម្លើយ ចំណែកសិស្សវិញគ្រាន់តែជាអ្នកចម្លងតាមដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងធុញទ្រាន់បំផុត។ បញ្ហាគ្រប់គ្រងថ្នាក់រៀនគឺជាសម្ពាធដ៏ធំមួយ ដែលធ្វើឱ្យលោកគ្រូជ្រើសរើសប្រើវិន័យតឹងរ៉ឹង តាមរយៈការស្តីបន្ទោស ឬការដាក់ទណ្ឌកម្មរាងកាយ ដូចជា ការឱ្យសិស្សរត់ជុំវិញដងទង់ជាតិនៅពេលពួកគេបង្កភាពអ៊ូអរ ដែលទង្វើទាំងនេះកើតចេញពីកង្វះយល់ដឹងផ្នែកចិត្តវិទ្យាកុមារ។ ការរៀបចំកិច្ចតែងការបង្រៀន និងផែនការអភិវឌ្ឍន៍វិជ្ជាជីវៈគឺជាអ្វីដែលថ្មីស្រឡាងសម្រាប់លោក ហើយទោះបីជាចង់រៀនសូត្រពីមិត្តរួមការងារ ក៏ការណែនាំទាំងនោះមិនទាន់មានលក្ខណៈបច្ចេកទេសគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់បង្រៀនបែបបុរាណរបស់លោកបានដែរ។

របត់ជីវិតអាជីពថ្មីរបស់លោកគ្រូ រឿ បានចាប់ផ្តើមយ៉ាងពិតប្រាកដ នៅពេលលោកបានចូលរួមក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលរយៈពេល ១០ ថ្ងៃ ជាមួយគម្រោង HCC។ វាគឺជាពន្លឺដែលបានបើកបង្ហាញពិភពអប់រំថ្មីមួយសម្រាប់លោក។ លោកគ្រូបានរៀនពីរបៀបរៀបចំកិច្ចតែងការបង្រៀនតាមស្តង់ដា ការប្រើប្រាស់សំណួរកម្រិតខ្ពស់តាមទ្រឹស្តី Bloom’s Taxonomy ដើម្បីដាស់ស្មារតីសិស្សឱ្យចេះគិត និងការផលិតសម្ភារឧបទេសដោយខ្លួនឯងពីវត្ថុធាតុដើមជុំវិញខ្លួន។ ការផ្លាស់ប្តូរដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុតនោះគឺការប្រែក្លាយថ្នាក់រៀនដែលធ្លាប់តែស្ងាត់ជ្រងំ ឱ្យទៅជាកន្លែងដែលមានសោភ័ណភាព និងសកម្មភាពសិក្សាដ៏រស់រវើក។ ឥឡូវនេះ សិស្សានុសិស្សលែងជាអ្នកស្តាប់ដ៏សកម្មទៀតហើយ ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកចូលរួមយ៉ាងសកម្មតាមរយៈការប្រើប្រាស់បណ្ណពាក្យ រូបភាព និងការពិភាក្សាជាក្រុមលើក្តារខៀនការងារ។

លើសពីនេះ គម្រោង HCC បានជួយលោកគ្រូក្នុងការរៀបចំយន្តការជួយសិស្សរៀនយឺតយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព តាមរយៈថ្នាក់បំប៉នភាសាខ្មែរ ៣ ថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងកម្មវិធីសិស្សធំជួយសិស្សតូច។ លទ្ធផលការព្យាយាមនេះពិតជាគួរឱ្យរំភើបចិត្ត ដោយសិស្សរៀនយឺតចំនួន ៧ នាក់ ក្នុងថ្នាក់របស់លោក ក្នុងនោះមាន ៦ នាក់ បានក្លាយជាសិស្សរៀនទាន់មិត្តភក្តិ និងអាចអានសរសេរបានយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ ការគាំទ្របច្ចេកទេសជាប្រចាំពីគ្រូប្រឹក្សាគរុកោសល្យរបស់គម្រោង HCC បានធ្វើឱ្យលោកគ្រូ រឿ មានអារម្មណ៍ថាលោកមិនឯកាឡើយ។ មតិត្រឡប់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការសង្កេតការបង្រៀន បានក្លាយជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងឱ្យលោកឃើញពីចំណុចខ្លាំងដែលត្រូវរក្សា និងចំណុចខ្សោយដែលត្រូវកែលម្អភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យរាល់ជំហានបង្រៀនរបស់លោកមានគោលដៅច្បាស់លាស់ និងទទួលបានលទ្ធផលជាក់ស្តែង។

តាមរយៈការចូលរួមក្នុងកិច្ចប្រជុំបច្ចេកទេស សហគមន៍វិជ្ជាជីវៈ (PLC) និងទស្សនកិច្ចសិក្សានានាដែលរៀបចំដោយគម្រោង ទាំងក្នុងនិងក្រៅខេត្ត លោកគ្រូ រឿ បានវិវឌ្ឍខ្លួនពីគ្រូបង្រៀនជាប់កិច្ចសន្យាធម្មតាម្នាក់ ទៅជាគ្រូបង្រៀនដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈខ្ពស់ និងមានផែនការគន្លងអាជីពច្បាស់លាស់។ លោកបានប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងមុតមាំថានឹងយកចំណេះដឹង និងបច្ចេកទេសដែលទទួលបានពីគម្រោង HCC ទៅអនុវត្តជាប្រចាំ ដើម្បីជួយដល់កុមារក្នុងសហគមន៍ឱ្យទទួលបានការអប់រំប្រកបដោយគុណភាព កាត់បន្ថយការបោះបង់ការសិក្សា និងការធ្វើចំណាកស្រុក ដែលជាគោលដៅចុងក្រោយនៃបេះដូងអប់រំរបស់លោក។

លោកគ្រូ រិន រឿ បានមានប្រសាសន៍ថា «ការទទួលបានការគាំទ្រពីគម្រោងកុមារកម្ពុជារីករាយ (HCC) គឺជាភស្តុតាងដ៏សំខាន់ដែលបង្ហាញថា ខ្ញុំមិនត្រូវបានគេទុកចោលឱ្យនៅឯកានោះទេ។ ទោះបីជាខ្ញុំត្រឹមតែជាគ្រូកិច្ចសន្យាដែលមានពិការភាពរាងកាយ ប៉ុន្តែគម្រោងបានផ្តល់តម្លៃដល់ខ្ញុំ និងបានបំពាក់បំប៉នអាវុធចំណេះដឹងផ្នែកគរុកោសល្យយ៉ាងពេញលេញ។ ពីមុនខ្ញុំបង្រៀនតាមតែការស្មាន និងប្រើអំណាចស្តីបន្ទោស ប៉ុន្តែឥឡូវនេះខ្ញុំបង្រៀនដោយប្រើប្រាស់បច្ចេកទេស និងចិត្តវិទ្យា ដែលធ្វើឱ្យសិស្សរបស់ខ្ញុំរៀនដោយសប្បាយរីករាយ និងទទួលបានលទ្ធផលពិតប្រាកដ។ គម្រោងនេះមិនត្រឹមតែអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានផ្លាស់ប្តូរវាសនារបស់សិស្សរៀនយឺតនៅក្នុងថ្នាក់របស់ខ្ញុំឱ្យមានពន្លឺឡើងវិញផងដែរ»។

លោកគ្រូ រិន រឿ​ បានបន្ថែមទៀតថា «ថ្វីត្បិតខ្ញុំជាគ្រូកិច្ចសន្យាមួយរូបដែលមានពិការភាពផ្នែករាងកាយ តែបេះដូងរបស់ខ្ញុំពោរពេញទៅដោយក្តីស្រលាញ់សម្រាប់សិស្សានុសិស្សរបស់ខ្ញុំ»។