ពន្លឺក្ដីសង្ឃឹមរបស់កុមារី សុខា សុខេន ក្រោមការជ្រោមជ្រែងពីគម្រោង GEI

នៅក្នុងភូមិជនបទមួយនៃឃុំដំរិល ខេត្តត្បូងឃ្មុំ កុមារី សុខា សុខេន វ័យ ១៤ ឆ្នាំ គឺជាតំណាងឱ្យភាពអត់ធ្មត់ និងការតស៊ូទោះបីស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រួសារដ៏លំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។ សុខេន រស់នៅក្នុងផ្ទះតូចមួយប្រក់ស័ង្កសី ដែលប្រែជាកម្ដៅហប់ខ្លាំងនៅរដូវប្រាំង និងមានសម្លេងរំខាននៅពេលភ្លៀងធ្លាក់ ប៉ុន្តែទីនោះហើយគឺជាកន្លែងដែលនាងពុះពារក្រេបជញ្ជក់ចំណេះដឹង។ ឪពុករបស់នាងគឺជាអ្នកលក់ប៉េងប៉ោងតាមភូមិ ដែលរកចំណូលបានតិចតួច និងមិនទៀងទាត់ រីឯម្ដាយគឺជាស្ត្រីមេផ្ទះដែលមមាញឹកនឹងការមើលថែទាំគ្រួសារ។ កន្លងមក បងប្រុសរបស់នាងបានសម្រេចចិត្តបោះបង់ការសិក្សាទាំងបង្ខំចិត្ត ដើម្បីរៀបការ និងប្រកបរបរជាអ្នកស៊ីឈ្នួលបើកបរក្នុងគោលបំណងជួយសម្រាលបន្ទុកគ្រួសារ។ ភាពក្រីក្រស្ទើរតែបានក្លាយជាស្រមោលអាក្រក់ដែលតាមលងបន្លាចអនាគតសិក្សារបស់សុខេនទៅហើយ ជាពិសេសនៅពេលដែលវិបត្តិជំងឺកូវីដ-១៩ បានមកដល់ ដែលធ្វើឱ្យរបរលក់ប៉េងប៉ោងរបស់ឪពុកនាងត្រូវជាប់គាំង និងខ្វះខាតថវិកាសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ការរៀនសូត្រ។

មុនពេលមានវត្តមានគម្រោងអប់រំកុមារី (GEI) នៃអង្គការ ខេប សុខេន និងគ្រួសារស្ទើរតែបាត់បង់សង្ឃឹម។ ការសិក្សាតាមអនឡាញក្នុងអំឡុងពេលសាលារៀនបិទទ្វារ គឺជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់ពួកគេ ដោយសារកង្វះខាតឧបករណ៍សិក្សា គ្មានថវិកាទិញសេវាអ៊ីនធឺណែត និងគ្មានការណែនាំបច្ចេកទេសត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែអ្វីៗបានផ្លាស់ប្តូរនៅពេលគម្រោង GEI បានឈានជើងចូលមកដល់។ គម្រោងនេះមិនត្រឹមតែផ្ដល់នូវកញ្ចប់អាហារូបករណ៍ដែលជួយសម្រាលបន្ទុកហិរញ្ញវត្ថុរបស់ឪពុកម្ដាយនាងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានរៀបចំជាប្រព័ន្ធសិក្សាតាមអនឡាញ ក្លឹបសិក្សា និងការគាំទ្រផ្នែកស្មារតីយ៉ាងសកម្ម។ តាមរយៈថវិកាអាហារូបករណ៍ សុខេនអាចចំណាយលើការទិញសេវាអ៊ីនធឺណែត និងសម្ភារៈសិក្សាចាំបាច់ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យនាងអាចរៀនតាមអនឡាញបានរហូតដល់ ៨ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ បើទោះបីជាសេវាអ៊ីនធឺណែតនៅតាមជនបទមានការលំបាកខ្លះក៏ដោយ។

ភាពជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យរបស់សុខេន គឺការដែលនាងមិនត្រឹមតែរៀនដើម្បីខ្លួនឯង ប៉ុន្តែនាងបានក្លាយជាអ្នកផ្ដល់ពន្លឺដល់អ្នកដទៃ។ នាងបានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងក្លឹបសិក្សាជាមួយមិត្តភក្តិ និងស្ម័គ្រចិត្តបង្រៀនក្មេងៗនៅក្នុងភូមិបន្ថែមទៀត។ កុមារីរូបនេះបានប្រើប្រាស់មុខវិជ្ជាភាសាខ្មែរដែលខ្លួនស្រឡាញ់ និងការចូលចិត្តអានសៀវភៅរឿង ដើម្បីបង្កើតជាបរិយាកាសសិក្សាដ៏រីករាយសម្រាប់ក្មេងៗដទៃ។ ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំធេងដែលគម្រោង GEI បាននាំមក គឺការបំប្លែងកុមារីម្នាក់ដែលស្ទើរតែបោះបង់សាលា ឱ្យក្លាយជាសិស្សពូកែ និងជាអ្នកដឹកនាំតូចតាចក្នុងសហគមន៍។ នេះគឺជាសក្ខីភាពដែលបង្ហាញថា នៅពេលដែលមានការគាំទ្រចំគោលដៅ ឧបសគ្គភាពក្រីក្រមិនអាចរារាំងការខិតខំស្វែងរកចំណេះដឹងបានឡើយ។

សុខា សុខេន បានរៀបរាប់ទាំងកែវភ្នែកពោរពេញដោយក្ដីសង្ឃឹមថា “ខ្ញុំមិនដែលគិតថាគ្រួសារខ្ញុំមានលទ្ធភាពឱ្យខ្ញុំរៀនបានច្រើនបែបនេះទេ នៅពេលដែលឪពុកខ្ញុំលក់ប៉េងប៉ោងមិនដាច់ ហើយផ្ទះយើងក៏ពិបាក។ ប៉ុន្តែគម្រោង GEI បានផ្ដល់កម្លាំងចិត្ត និងថវិកាអាហារូបករណ៍ដែលជួយឱ្យខ្ញុំអាចរៀនអនឡាញ និងទិញសៀវភៅអានដែលខ្ញុំស្រឡាញ់។ ខ្ញុំបានរៀនច្រើនពីក្លឹបសិក្សា ហើយខ្ញុំក៏ចង់ចែករំលែកអ្វីដែលខ្ញុំចេះទៅកាន់ក្មេងៗផ្សេងទៀត ដើម្បីឱ្យពួកគេរៀនពូកែដូចខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំនឹងខិតខំរៀនឱ្យក្លាយជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់នាពេលអនាគត ដើម្បីជួយដល់កុមារក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំ”។ នាងក៏បានបន្ថែមយ៉ាងខ្លីទៀតថា “ការរៀនសូត្រគឺជាពន្លឺតែមួយគត់ដែលនឹងជួយឱ្យគ្រួសារខ្ញុំចាកចេញពីភាពក្រីក្រ ”។

ចំណែកឯម្ដាយរបស់សុខេន ដែលធ្លាប់តែបារម្ភពីអនាគតកូនស្រី ក៏បានមានប្រសាសន៍ដោយក្ដីរំភើបថា “ក្នុងនាមជាម្ដាយ ខ្ញុំពិតជាមានមោទនភាពចំពោះសុខេនខ្លាំងណាស់។ កាលពីមុន ខ្ញុំតែងតែភ័យខ្លាចថាគ្រួសារយើងគ្មានលទ្ធភាពឱ្យកូនរៀនខ្ពង់ខ្ពស់ដូចគេ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីមានអង្គការ ខេប និងគម្រោង GEI មក ជីវិតសិក្សារបស់កូនខ្ញុំបានប្រែប្រួលទាំងស្រុង។ ពួកគេមិនត្រឹមតែជួយលុយកាក់សម្រាប់កូនរៀនប៉ុណ្ណោះទេ តែថែមទាំងជួយជំរុញទឹកចិត្តកូនខ្ញុំឱ្យកាន់តែឧស្សាហ៍ព្យាយាម។ ឃើញកូនស្រីអាចរៀនតាមអនឡាញបានច្រើនម៉ោង និងមានមិត្តភក្តិមករៀនជាមួយជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំពិតជាមានកម្លាំងចិត្ត និងដឹងគុណដល់គម្រោងនេះជាទីបំផុតដែលមិនបោះបង់ក្មេងស្រីក្រីក្រដូចកូនខ្ញុំ ”។

មេរៀនបទពិសោធន៍ដែលទទួលបានពីរឿងរ៉ាវរបស់សុខេន គឺការបណ្ដុះឆន្ទៈម្ចាស់ការលើការសិក្សា។ ទោះបីជាមានការជួយជ្រោមជ្រែងពីខាងក្រៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានការតស៊ូព្យាយាម ៨ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ និងការចេះជួយគ្នាក្នុងក្លឹបសិក្សានោះទេ ជោគជ័យក៏មិនអាចកើតមានដែរ។ សម្រាប់អ្នកអាន នេះគឺជាការដាស់តឿនថា វិបត្តិអាចជាឧបសគ្គ ប៉ុន្តែវាក៏ជាឱកាសដើម្បីបង្ហាញពីភាពរឹងមាំ ប្រសិនបើយើងទទួលបានការជ្រោមជ្រែងត្រឹមត្រូវ និងមានបេះដូងដែលមិនព្រមចុះចាញ់នឹងព្រហ្មលិខិត៕